Stap 1: iedereen wordt vrij gelaten in hoe en wanneer hij/zij vertrekt naar het centrale verzamelpunt tevens gezamenlijk vertrekpunt in Huy/België.
Stap 2: zaterdag rijden we in 3 groepen, 1 groep rijdt 160 km, 2 groepen 250 km.
Stap 3: zondag kan eenieder kiezen hoe hij terug wil rijden naar huis. Over de snelweg of helemaal binnendoor of binnendoor met aansluitend toch wat snelweg.

Vrijdag 22 september

Peter A heeft het overgrote deel van de motorrijders achter zich hangen, zij vertrekken om 9 uur vanuit Ulicoten. Ger en Rien plus natuurlijk hun dames rijden vanuit Terheijden over de snelweg. Gé en Ellen volgen op afstand naar Huy en Dick en Sophie rijden op eigen gelegenheid naar Clervaux. Jan belt dat hij en Marjolijn nog niet klaar zijn met inpakken, we hoeven niet op ze te wachten: Erwin, Peter en ik rijden ook over de snelweg naar Huy. Onderweg bij een tankstation komen Jan en Marjolijn ons achterop, wij besluiten over de snelweg te blijven rijden, Jan en Marjolijn nemen nog een stukje B-weg.

Aangezien de boodschap goed overkomt: voor Huy allemaal tanken (de hele groep gaat in 1 ruk doorrijden naar Clervaux en daar pas weer benzine innemen) rijden Erwin, Peter en ik vlak voor Huy een tankstation op. Op de hielen gevolgd door de meute van Peter A, de tankbediende krijgt een hartverzakking: 16 motoren die zijn pompstation letterlijk overspoelen, net mieren, overal glimmend chroom, roffelende motoren, een kakofonie van geluid als we elkaar begroeten………Aangezien wij als eerste tanken zijn wij ook als eerste klaar en besluiten door te rijden om vlak daarna Huy binnen te brommen op zoek naar de brug, het restaurant, de citadel en de kerk. We rijden iets te ver, keren en parkeren de motoren in de bewuste straat langs de kant van de weg.

We zitten nog maar net op het terras of de club van Peter A komt over de brug, parkeert tussen auto's, langs de weg en op de stoep. De brasserie waar wij zijn neergestreken heeft maar een summiere menukaart, althans wij krijgen een summiere menukaart, de anderen krijgen de lunchkaart. Peter en Erwin zitten aan twee toast met champignonragout lijkt het wel, ik krijg twee bolletjes tonijnsalade, een halve tomaat, wat groen voer en that's it……. zouden ze weten dat ik aan de "lijn" doe, nou dit weekend èch nie!!!

Nadat ook groep Peter A de bestelling heeft doorgegeven rijdt Jan de straat in, is Gé in geen velden of wegen te bekennen en zijn Ger en Rien nog niet gezien… Ger, Rien, Lies en Henny zitten dus in het restaurant om de hoek op ons te wachten, hebben daar gegeten, zien ons niet voorbijrijden en lopen uiteindelijk maar eens terug naar de motor: valt hun oog op een overvol terras dat vlak daarna nog voller wordt. Gé en Ellen vallen meteen daarna op de klep: we zijn compleet voor zover de groepen die vanuit Huy gaan vertrekken richting Luxemburg. Na een rondje betalen aan de toog in het Frans, althans de obert in het Frans, ik in het Nederlands slaat het vertrekvirus toe: druk toiletbezoek, spullen worden verzameld, jassen worden aangedaan, tassen op tanks geplaatst, motoren opgehaald: tijd voor afspraken, dus..

De reisleiders worden door Jan even apart genomen, daarna vindt een inventarisatie plaats wie er de 119 en de 180 km gaan rijden tot aan het hotel in Clervaux. De 180-km-ploeg bestaat uit Irma, Gé & Ellen, Erwin, Peter B, Marco & Angela en ik. Irma rijdt voorop, want Gé(ps) zit "zonder" G(-een)PS. Doetie ut of doetie ut nie, dat is de vraag de rest van de middag. Om de aankomst in Clervaux niet al te laat te maken rijdt groep Irma na een korte verzameling voor de bistro meteen weg.

Dwars door het centrum van Huy rijden we na de stadsgrens de N641 op, die ondanks dat het een doorgaande route is, absoluut niet het idee geeft net zoals de N-wegen in Nederland van een vlakke, kale, saaie weg. Integendeel we rijden door een zwaar bebost gebied waarbij we evenwijdig aan de Hoyoux onze eerste relaxte kilometers afleggen. Na Pont-de-Bonne vervolgen wij onze route langs de Bonne, die we tot aan Modave een tijdje kwijt zijn en dan opeens weer kruisen. Na Ocquier "slaan" we links af de N638 op die bekend staat om zijn natuurschoon. Tot aan Hamoir één lange weg door bossen, hier en daar al verkleurend van licht/donker groen naar geel en oranje. Dit overgoten met de zo nu en dan verschijnende zon glinsterend in het water van de Neblon en de wat zwaardere aardgeur in de lucht: de herfst is langzamerhand zijn intrede aan het doen.

Na Hamoir komen we door enkele bekende dorpen zoals My, Ferrières, Vieuxville, Mormont, Manhay, Dochamps om bij La Roche de "shorttrack" op te pikken. Intussen hebben we mogen genieten van het zeer bosrijke gebied van het Bois de Pays blauwdooraderd door de Ourthe en de Aisne waarlangs we regelmatig meekronkelend rijden, van breed stromend (Ourthe) tot kabbelend tussen het grind en de keien in de bedding (Aisne). Ergens in dit gebied vergast de GPS van Irma (let wel, geladen met de route van Jan) ons op een, jawel daar is hij dan, een Jan-weg. In een dorpje mogen we omhoog en omhoog en omhoog achterlangs huizen met snoezige tuintjes eindigend op een met gras begroeid fietspad cq karrespoor in stijgende lijn……Ik heb het na het keren en een stuk naar beneden lopen naast de motor een tijd lang niet koud gehad ……. ……………!!!!

Na dit natuuruitstapje vinden we eigenlijk wel dat we koffie e.d. verdiend hebben. In een gat langs een doorgaande route ploffen we neer op het terras van een café, even uitzweten…. Op de borden staat de officiële pauzeplaats al aangegeven: Houffalize 8 km. Na de ronde verfrissingen besluiten we rechtstreeks naar Houffalize te rijden waar we 15 minuten later langzaam tuffend binnenrijden met de ijdele hoop de andere groepen hier nog aan te treffen. Op een kruispunt met diverse volle terrasjes parkeren we de motoren en strijken wij neer op het terras voor nog een welverdiende pauze: met z'n allen rond 1 klein ijzer tafeltje plus overal vandaan geplukte stoelen. De digitale camera van Gé registreert enkele vreemde objecten onder het drinken……

Even later rijden we weg voor de laatste kilometers van de route. Bij Tavigne verlaten we de korte route van de andere groepen om via een "lus" uiteindelijk weer terug te komen op het laatste gedeelte. In deze lus worden we weer herenigd met de Ourthe die wij "volgen" tot aan Cherain.

Ondertussen heeft Gé de leiding overgenomen, want zijn GPS vertoont weer tekenen van leven. Ergens tussen Gouvy en Wemperhardt denkt hij een leuke inkorting van de route te hebben gevonden: we gaan links af een weg in………..Een weg die al snel, heeel snel overgaat in een soort grindpad met kiezels in formaat variërend van tuinkiezeltjes tot kiezels in de grootte van tennisballen en groter………….EN in stijgende lijn! Vlak voor de eerste draai op de kaai wordt dit pad doorkliefd door een geul van wel 50 cm diep. Mijn motor heeft nog nooit zo snel stilgestaan en dan zie je langzaam het handje van Gé omhoog komen die een draaiende beweging maakt………tis dat er in de webdings/wingdings geen doodshoofdjes zitten anders had er hier een hele regel mee vol gestaan: DUIZEND BOMMEN EN GRANATEN… en nog meer van deze krachttermen komen vloeiend uit mijn mond.

Na diverse draaimanoeuvres te hebben uitgevoerd en weer hotsend en knotsend al voorzichtig remmend naar beneden gesukkeld te zijn is het ondertussen wel wat later geworden. Maaar een uitgezette route is een uitgezette route dus we volgen nu de opgegeven aanwijzingen ZONDER hartslagopwekkende d-tours en rijden nog door een prachtig stukje Eifel voordat we de grens met Luxemburg bij Ouren passeren.

Tot aan het hotel rijden we evenwijdig aan de Woltz omgeven door dennenbomen, berken, struiken en trekken we een kleine eindsprint tot aan Reuler, waarna we rustig afzakken naar Clervaux. Het hotel ( en de vele motoren voor de deur) zijn gespot, zo ook een heleboel hoofdjes die boven de geraniums uitkomen als zij ons horen binnenronken. Het is even een kwestie van het vinden van een parkeerplaatsje tussen de overige motorvoertuigen, tassen lossen, kettingen, schijfsloten verankeren, begroetingen over en weer en dan gauw naar de kamers om op te frissen.

Tijdens het diner dat om 7 uur is gepland zitten wij verspreid over 4 tafels en is het een geroezemoes van uitwisselen van de gebeurtenissen van die dag. Totdat gang 1 komt: doodse stilte. Dan weer een hoop geklets. Gang 2: je kunt bijna een speld horen vallen, nou ja vork dan. Tussen gang 2 en 3 is een behoorlijke pauze en verder gaat het weer, gespreksstof voldoende aanwezig. Gang 3, gang 4 (toet) en de koffieronde nadien gaan in één vloeiende beweging in elkaar over, pfffffffffffffffffffffffffffffff effe uitbuiken.

Nou staat er in de begeleidende info die wij voor aanvang van het weekend krijgen altijd een overzichtje van de bezienswaardigheden: Clervaux is geen uitzondering! Na de 5e gang is het druk op de gangen voor jassen, op de toiletten en daarna op het terras: we gaan op ontdekkingstocht uit. We steken de weg en het spoor over, lopen langs een kapel, prachtig verlicht, zien in de hoogte de toren van de abdij boven de bomen uitsteken, verlicht natuurlijk en lopen via het centrum van Clervaux langs de spoorbaan terug naar het hotel. Morgenavond gaan we naar de abdij lopen……………

   

Terug bij het hotel komt een bekende bezigheid bovendrijven: terras verbouwen! 28 stoelen met daartussen tafeltjes vormen een ovale cirkel op het krappe terras. De ober moet zijn buik regelmatig inhouden om er langs te kunnen komen: de bestellingen worden op een gegeven moment door ons zelf uitgedeeld. Tegen half 12 worden we vriendelijk verzocht wat zachter te praten en te lachen, we zitten recht onder de slaapkamers. Natuuurlijk werken wij mee. Om twaalf uur wordt de helft van de verlichting op het terras uitgedaan en tegen 01.00 uur verdwijnen de die-hards naar hun bed: het licht is uit!

Weltrusten……zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz