Om 5:15 uur rij ik de snelweg op, even gas open en gas weer dicht, ik ben ter plaatse en parkeer mijn motor tussen zo'n 7-tal andere. Binnen wachten de andere deelnemers met koffie in de hand en een krenten- of mueslibol van Emiel en Monique. Geld wisselen, koffietappen en wakker worden………………….

Langzamerhand stroomt het tankstation vol met vroege vogels: Emiel & Monique, Peter A en Corrie, Peter G, John & Ans, Erwin, Ricardo, Jan, Corné, Nick, Marco en ik. Clubje compleet, vertrekken maar. Bij afrit Breda Oost verlaat onze sliert de snelweg en rijden we over het kersverse asfalt bij Teteringen waar ze de wegen aan het reconstrueren zijn. Achter ons oude honk langs (De Zwaan), langs wijkcentrum het Web, over wat rustige weggetjes richting Terheijden.

In Terheijden rijden we door de hoofdstraat en zie ik nog net het hoofd van Rinie tussen de gordijnen door piepen. Via de Molenstraat rijden we Terheijden weer uit en dan pas valt het op dat de temperatuur wel een beetje laag is: mistflarden hangen net boven de weilanden, koeien lijken wel te zweven. Had ik toch maar wat dikkere handschoenen en een trui aan gedaan. En dat dachten er meer!

Via de polders rijden we richting/door/ langs Tonnekreek, Oudemolen, Klundert over smalle dijkjes naar Oud Gastel. Ondertussen krijgen we zo het vermoeden dat het plaatselijke "wild" niet echt gecharmeerd is van het gebrom van de motoren op de vroege morgen. Konijnen schieten als angsthazen tussen de motoren door, fazanten rennen ritselend of klapwiekend van de berm de akkers op, aaseters wachten tot het laatste moment met wegvliegen om bijna zelf platgereden te worden, een buizerd wordt gestoord in zijn gevecht met een vette duif….sorry….

De zon laat zich ondertussen zien, de bomen van de Appelaarsedijk (net een hele grote laan) krijgen gouden stammen van het zachte licht. De mist lost hier en daar op, maar de temperatuur stijgt nog niet voelbaar…. Na zo'n 85 kilometer stopt Emiel even om de benen te strekken en nemen een paar dames de gelegenheid waar om de bomen eens wat nader te bekijken om wat "water" achter te laten. Ook wat heren, die hoeven niet "veel" te doen.

Het is nog 65 kilometer tot aan de ontbijtplaats dus we stappen rap op, de afgesproken tijd van acht uur halen we niet meer (ook getreuzeld met het wegrijden). Via de Oude Buisse Heide kachelen we Achtmaal binnen, verdwijnen we van Nederlands grondgebied om in België op te duiken.

Via vele binnenweggetjes en het recreatiegebied Het Moer verschijnt in de verte in de heiige lucht een overbekende kerktoren: is dat niet Hoogstraten?? Jawel, we slaan in Hoogstraten links af en doorkruisen Wortel, Zondereigen, wisselend Baarle Hertog/Nassau, Groot Bedaf, Poppel om via het landgoed Utrecht uit te komen op die favoriete weg. Hij loopt uiteindelijk door of langs de golfbaan, maar daarvoor hebben we een drempel of 7 gehad waar je bijna een laddertje nodig hebt om ze te beklimmen. De borden met waarschuwingen voor de bult en de snelheidsbeperking van 20 worden te harte genomen: gezien de schade aan het teer zijn er diverse mensen met kleerscheuren vanaf gekomen door deze borden te negeren. Je zou kunnen zeggen: loodrecht omhoog en weer loodrecht naar beneden.

Bij de golfbaan steken we over (de blaas staat op dit moment weer enigszins gespannen, nog meer van die bulten overleefd hij niet) en slaat Emiel een breed zandpad in met aardige gaten en twee smiechterige drempeltjes. Na een kilometertje of wat offroad rijden we dan het terrein op van Herberg in den Bockenreyder/Esbeek.

De motor wordt in het zand gezet en waar zijn hier de wc's????????? Pfffffff, opluchting.. We worden ontvangen in een laag schuurtje waarvan de muren volhangen met Brabantse gezegden en wijsheden. De open haard en de gaskachel branden beide en de hele meute zit in een mum van tijd rond deze warmtebronnen, die plaatsen staan we voorlopig niet meer af.

Theetje, koffietje, warme chocomel erbij, lekker ontspannen. Dan het ontbijt: De ferme jongens zijn niet van de lucht (uitsmijters met diverse vleeswaren en 3 eieren) en een enkele ouderwetse nog-wat-uitsmijter (5 eieren). Het eten staat vlot op tafel en na een dik uurtje opwarmen staat de file voor de kassa, vervolgens in de rij voor de kapstop en aansluitend buiten als we opgestapt zijn.

De laatste 40 kilometer voeren ons wederom over smalle weggetjes, veel bochten, prutwegdek en wegdek zo glad als een biljartlaken, reutelen maar. Door een omleiding in Riel wordt de rit nog iets langer dan de geplande rit van 190 kilometer: lekker, temperatuur is ondertussen goed omhoog gegaan en het ontbijt geeft weer energie.

Tegen half 11 is het eindpunt Campanile in zicht, stuiven diverse deelnemers door naar huis, overleggen een vijftal: wat doen we? Ook wij gaan naar huis (en tanken).

Emiel en Monique:
Bedankt voor de krenten-/mueslibollen, de prachtige weggetjes en het goede ontbijtadres.

Tot toers

Hanny