Engeland/ Lake District 2010

MC Baronie steekt het water over: na inventarisatie gaan 19 leden, voor velen de eerste keer, de Noordzee over naar Engeland.

Op vrijdag 28 mei vertrekken we tegen half 12 in 3 groepen vanaf ons verzamelpunt voor een mooie rit binnendoor naar IJmuiden. Leiden is pauzeplaats waar de groepen na elkaar binnenrijden, aan de kade lunchen en daarna nog een klein stukje doorrijden naar de boot.

Na het probleemloos inchecken worden de motorrijders als eerste toegelaten tot de buik van het schip. Met een kleine honderd motoren (voornamelijk Duitsers, Nederlanders en een verdwaalde Engelsman)bezetten wij één deck, staan we in een warme ruimte met diverse formaten spanbanden onze motoren te zekeren tegen omvallen. Daarna naar boven op naar de hutten, douchen, omkleden en naar één van de bars, het diner is gereserveerd dus we kunnen nog net een pint van iets bestellen. Na het diner terug naar de bars en op tijd (wat is op tijd?!?) naar bed.

Het lopend ontbijt de volgende ochtend zorgt al voor een goede bodem. Daarna is het spullen verzamelen, de hutten verlaten en na een klein uurtje wachten met alle passagiers mogen we naar de motoren om deze weer te ontdoen van allerlei bindweefsel. Als eerste het schip af, langs de douanehokjes naar het verzamelpunt buiten de poorten. Na de eerste rechtse pogingen een rotonde te nemen heeft niemand daarna veel moeite meer om links te rijden. Wel blijft extra aandacht geboden bij het wegrijden vanaf parkeerplaatsen, tankstadions e.d.

De geldautomaat in een buitenwijk van Newcastle wordt “leeggetrokken” , de eerste groep verlaat via wat rotondes (die rechtsrijders chaotisch overkomen: ogen dicht en gas geven) Newcastle via de snelweg tot aan Hexham. De snelweg is zoals iedere snelweg: strak teer. Echter na het afslaan op de A69 komen we eindelijk op de weggetjes die we zo vaak zien op TV: 2 auto’s brede wegen omzoomd met hoge begroeiing of muren.

We rijden langs Hadrians Wall, de muur die de Picten uit Romeins Engeland moest houden in 128 na Christus. Is er zijn hier en daar nog resten over, de overige stenen zijn gebruikt voor huizen, kerken en abdijen. We zakken steeds verder af Schotland in, passeren diverse kastelen verborgen achter oprijlanen en veel bebossing. Ondertussen miezert het steeds harder en zijn we genoodzaakt de regenkleding tevoorschijn te halen.

Net na twaalven vinden we ergens in the middle of nowhere een pub, strijken neer, bestellen shepards pie en dat soort Engelse lunchgerechten en vinden bij vertrek het eerst lege parkeerterrein nu overvol met lunchers. Mensen van de tijd.

We worden daarna getrakteerd op dalende en stijgende wegen, zo nu en dan een blik over de muur werpend om dat typische Engelse landschap van met muren omzoomde weiden, landbouwgrond en wildernis te zien. Uiteindelijk zien we tussen de bomen Lake Windermere liggen en daarmee zijn we bijna bij ons einddoel: Newby Bridge. Vanaf het vertrek bij de pub is de miezer overgegaan in regen en verdwijnen de laatste kilometers sissend onder de banden.

In de foyer van het voormalige landhuis staan later op de middag 19 druipende motorrijders voor de receptie. De dame achter de receptie is zeer behulpzaam en langzamerhand heeft iedereen zijn sleutels, is de dinerkeuze voor ’s avonds gemaakt en is daarna de rust weerkeert in de foyer. Uitpakken, douchen en op naar de bar het kan nog net voordat wij kunnen plaatsnemen aan tafel. Na het diner is het goed toeven in de bar, verdwijnt menigeen naar boven en start dag 3 met droog weer volgens het schoolbord in de foyer.

Het Engels ontbijt is niet goed voor mensen die aan de lijn doen en zo te zien doet er bij ons niemand aan de lijn dus. Besloten wordt die dag de Passenrit te doen aangezien die bij nat weer gevaarlijk is vanwege het stijgings/dalingspercentage, de kiezels/het grint en nog meer van dat soort rommel op de weg. En dan vooral de Hardknott pas: haarspeldbochten met 30% stijging en een eenbaansweg met tegemoetkomend verkeer.

Dag 3 is een zondag en dat hebben we geweten: half Schotland rijdt op de weg en veel wandelaars profiteren van het droge weer. We staan regelmatig stil achter wagens waarvan de eerste in de tweestrijd is met een tegenligger: wie gaat er uiteindelijk opzij….. Na “lang” dubben zie je een auto steeds verder de muur in manoeuvreren totdat het spiegeltje ingeklapt wordt en de auto met zijn deur muurvast staat. En blijkt toch de wendbaarheid van een motor en overig tweewielerig verkeer.

Na een zoveelste keer vaststaan blijkt geen van de auto’s aanstalten te maken om opzij te gaan, een fietser schiet tussen de bumpers door en roept nog iets in de trant van Goed dat je met de motor bent. Wij schieten ook tussen de bumpers door en rijden over een zowat verlaten weg verder tot aan het volgende verkeersinfarctje.

Op Wrynose pass zit de stijging er al goed in, de begroeiing wordt steeds korter tot op de top alleen nog maar gras en korte bremachtige struikjes. Degenen die aansluitend Hardknott Pass hebben gereden geven allemaal toe: zelfs voor de meest geharde motorrijder een forse uitdaging, gelukkig zijn ze weinig verkeer tegengekomen, menig zweetdruppeltje is naar beneden gegleden over de gezichten.

Verder is het een prachtige omgeving, doen we Beatrice Potter”land” aan, weer in een file en rijden zo via vele heuvels en passen terug naar Newby Bridge. Het recept is hetzelfde als vorige dag: zo snel mogelijk omkleden en neerstrijken in de bar.

Onder het nuttigen van een pint Guiness wordt de dag van morgen besproken: zwaar bewolkt, geen regen en later op de dag mogelijk wat zonnestraaltjes. Na het diner belanden we weer in de bar waar het druk is met locals: aan de tap vanaf de derde rij achteraan gewoon je bestelling door”geven” anders sta je er morgenochtend nog. Sluitingstijd 23.00 uur?!? Daar niet, de barman tapt gewoon door. Tegen half 1 gaat de laatste van onze ploeg naar bed.

Maandagochtend: inderdaad bewolkt maar droog. Na het verankerend ontbijt een foto in de tuin, omkleden, fietsen ontdoen van sloten en op naar de meren: we rijden rondje Lake district. Alleen na zo’n 50 km nog geen meer gezien, wel weggetjes bereden met stijgingspercentage van meer dan 20% vol grind en afgeregende bladeren.

Uiteindelijk is het een hele mooie route, landschap wordt afgewisseld door snelle blikken op meren verstopt achter groene bossen en struiken, imposante herenhuizen aan het eind van even imposante oprijlanen en popperige dorpjes met weer een pub naar ons zin. Buiten aan een picknicktafel in een waterig zonnetje, binnen bestellen en na een half uurtje (het was erg druk) je tanden kunnen zetten in een heuse Engelse sandwich met matured cheddarcheese en een zoetzure chutney…..

Verder gaat de rit over landwegen, ratelend over cattlegrid, schapenkeutels omzeilend en steelse blikken werpen over de muurtjes. Je went snel aan het linksrijden, dus het tempo gaat ook stiekem wat hoger liggen. Na Lake Windermere is het tijd voor een verfrissende pint Guiness: op naar het hotel. De temperatuur ligt ondertussen op een behaaglijk nivo van 25 graden, op het grasveld voor het hotel staan wat betonnen romeinse tafels met krukken: allemaal bezet, het gras erom heen ligt bezaaid met jassen, tassen en helmen. Het is jammer dat we naar binnen moeten om ons te gaan omkleden voor het diner………

De laatste avond begint en eindigt volgens een vast stramien: in de bar. Nu blijft er niemand plakken, morgen op tijd eruit, de plannen voor de route terug zijn wezenlijk aangepast: men verwacht morgen een echte regendag (waarom hebben die lui altijd gelijk?).

Het laatste ontbijt wordt weer eer aangedaan en zoals we gewend zijn van een weekend weg: we hebben allemaal peper in de kont. Motoren optassen, aankleden inclusief regenpakken, tanken en op naar Newcastle.

De hele weg vanaf Windermere naar Newcastle hebben we in de spoelende regen gereden. In een pub langs de snelweg een trieste poging ondernomen om handschoenen, colletjes en meer van dat lossen spul te drogen boven/voor het brandend haardvuur. Bijna te gezellig om weer te vertrekken.

In Newcastle wordt het droog en maar goed ook, we zijn ruim op tijd voor de boot, maar hebben uiteindelijk nog bijna 2 uur buiten in de rij gestaan voor het boarden.

De terugreis gaat voorspoedig, de laatste ponden worden opgemaakt in één van de bars of taxfree shops en buiten regent het voor de verandering.

Het was een heerlijke week, het linksrijden went supersnel met altijd de waarschuwende gedachte: rechts, links, rechts kijken.

Wanneer gaan we weer?

Oh ja, in Nederland was het droog en zonnig bij aankomst…..