Voor vrijdag 7 maart heb ik een busreisje naar Parijs geboekt. Doel: 2 deelnemende teams aan Heroes Legend-Parijs-Dakar "onder" de Eifeltoren uit te zwaaien. De deelnemers zijn het 4-5-6-team: Corné van Meel, Ad van Meel en Gerard Bayens en de Brabo's: Adrie Oomen, Jan de Jong en Eric Verwater.
Samen met nog zo'n 55 fans volgens Bert de chauffeur of volgens Corné de eigenaar van Van Mook Touringcars 56. Bert heeft het aantal wel 5 keer geteld en iedere keer komt er wat anders uit: men blijft maar heen en weer de trap op en af gaan………
Verzamelen is bij AC restaurant Oosterhout-Zuid, makkelijk voor mij, ik hoef nog geen 5 minuten te lopen. Als ik aankom staan er al wat mensen te wachten: medewerkers van BelNed, één van de hoofdsponsoren van de rallye. De eigenaar heeft heel zijn bedrijf uitgenodigd inclusief wederhelften, uiteindelijk zitten er zo'n 7 man in de bus. Wij komen boven terecht, beneden zitten degenen die bij Fa. Bayens zijn opgehaald: familie Van Meel, Jaspers, De Jong, Van Mook, Vermeulen, Brit de fotografe en tevens mijn kamermaatje.
Boven zitten nog wat meer families van de vertrekkende mannen: zussen, broers, zwagers, schoonzussen, kinderen, prijswinnaars, de firma BelNed en ik. Voordat we de Belgische grens over zijn gaat de eerste lading snoep rond gevolgd door kaasblokjes. Omkomen van de honger zullen we niet. Bert geeft een overzicht van de rit, waar we pauze houden (rookpauze, gevolgd door veel gejoel van de inzittenden) en hoe laat we in Parijs denken aan te komen.
Na een kort ritje (zo lijkt het) passeren we de Belgisch-Franse grens en worden we vriendelijk verzocht de veiligheidsgordels aan te doen of anders de bekeuring voor het niet dragen zelf te betalen. Ondertussen deelt Jorien baseballpetten uit en wordt er een Yamaha-shirt verloot door middel van een quiz: petje op/petje af. Bij vraag 1 valt zowat heel 
de bovenste verdieping van de bus af…… Beneden gaat de strijd verbeten door en wint uiteindelijk degene die weet hoeveel smurfen Albert Heijn heeft uitgedeeld: 1 miljoen meer dan de 28 miljoen klinknagels waarmee de Eifeltoren aan elkaar hangt. Daarna komt de ware reden van dit "snoepreisje" naar voren: niet de reumadekens of de pannensets komen te voorschijn maar een t-shirt met alle sponsoren die beide teams hebben weten te strikken voor dit avontuur: steun ons naar Dakar 10,00 per shirtje. De zaken gaan goed gezien de grijns op Corné zijn gezicht.
Verder gaat het door het Franse landschap totdat Bert aankondigt dat de Eifeltoren in "zicht" is: een petite klein streepje aan de naderende horizon.
Even later rijden we de voorsteden van Parijs binnen en zijn we op weg naar de wijk Colombes waar het Parc Fermé ligt met daarop de deelnemende teams. Daar aangekomen staan de beide teams voor de poort op ons te wachten. Na de begroetingen zwermen wij uit over het plein met de boodschap dat we om 16.00 uur terug bij de bus worden verwacht.
Hier gaat mijn fototoestelletje klikken: de diverse voertuigen waaronder vrachtwagens, 4x4 in alle soorten en maten en de motoren gaan op de foto.
Bij het nemen van een kijkje in de tenten krijg je een heel globaal idee hoe grootst het wel niet moet zijn bij Le Dakar: Diverse tafels staan opgesteld met elk een functie van inschrijving tot uitreiking lunchpakketten en roadbooks. Bij de laatste tafel krijgt ook iedere deelnemer aan dit evenement, van helicopterpiloot, verpleger, motorrijder tot Hubert Auriol, een polsbandje met dichtgeknepen loodje als bewijs van deelname aan de rally. Ik heb nog een afleidingsmanoeuvre overwogen om zo'n bandje achterover te drukken, maar helaas de Franse "bewaker" van de tafel houdt me goed in de gaten.
Tent 3 bevat de 4x4 wagens die nog niet voorzien van al de stickers van de sponsoren: een verhoogde VW Golf staat nog maagdelijk zilvergrijs te glinsteren. Nog geen kwartier later wemelt het op de lak van de stickers. Ook de wagen van TopSpeed TV moet eraan geloven.
Een toevallig in deze tent aanwezig zijnde fotograaf geeft nog wat uitleg over het "nut"van de stickers: wil jij geen stickers op de auto/motor/vrachtwagen dan mag je nu naar huis. Hijzelf is vorig jaar met Le Dakar meegeweest, zou dat dit jaar ook weer doen, maar helaas. Vandaag en morgen is hij aanwezig om foto's te maken voor de verkoop aan bladen en reist hij zaterdag na het vertrek bij de Eifeltoren af naar Zuid-Amerika. Wat een baantje.
Buiten kom ik regelmatig medebusreizigers tegen en algauw heb ik de schoonzus van Gerard Bayens op sleeptouw. We lopen heel het parc fermé nog een keer over, hier en daar foto's makend en kletsen nog wat met Ans Verschuren die ook meerijdt in de 4x4 wagen van de organisatie. De wagens en motoren van team 4-5-6 en de Brabo's worden vereeuwigd.
En de deelnemers zelf natuurlijk ook:
Na dit bezoek reizen we allemaal af in de bus naar het hotel waar we onze sleutels en het verzoek krijgen om om 18.30 uur in de bar te zijn voor het vertrek naar het retaurant in hartje Parijs. Tijdens de rit naar het centrum komen we door voorwijken waar als ik de mening van veel medepassagiers mag geloven niemand wilt wonen. Wij zijn dit gewoon niet gewend: alle winkels nog open, beetje verpauperde wijken (die wij ook hebben alleen niet zo gauw in verzeild raken) en een drukte van belang op de weg, alles schiet schots en scheef over de straten. Men heeft alleen veel respect voor de verkeerslichten, verder racen maar. De motoren slalommen tussen het verkeer door alsof de auto's de poortjes op de skipistes zijn. In Nederland krijgt men al een rolberoerte als je voorzichtig tussen de file doorrijdt.
Het restaurant is een schot in de roos: heel de bovenverdieping is afgehuurd: 4-gangenmenu en drank (je weet wel, het bekende assortiment) is vrij. Er wordt aardig wat afgelachen, veel foto's genomen en de haarlok op Gerard Bayens' voorhoofd wordt adequaat door Jan de Jong (geloof ik) met een schaar verwijderd. Dat belooft wat in de woestijn.
Tegen half 11 rijdt Bert de bus voor en worden we allemaal teruggebracht naar het hotel, bar dicht, dan naar bed. Laatste waarschuwing: om half 7 wordt iedereen gewekt door de wake-up service. GSM staat op 06.00 uur…zucht……