Kennismakingsrit
Zondag 12 oktober 2008

Tot mijn verrassing ontvang ik vrijdag een uitnodiging via de mail: Sophie gaat wandelen in Limburg, haar plaats in de zijspan is vrij, zou jij het aandurven/zin hebben om haar plek voor deze dag in te nemen……… Daar hoef ik niet lang over na te denken: aangezien ik mijn garderobe nog moet vervangen tover ik uit een kast in de garage een oude jas en een super oude helm. Nog een paar handschoenen erbij en klaar is Hanny voor dit unieke aanbod!

Even telefonisch kortgesloten hoe laat ik waar wordt opgepikt: Dick neemt nog wat collega's uit Oosterhout mee en nog een collega die we in Breda gaan oppikken: kun je tussen half 9 en kwart voor negen klaar staan. Jawel, de wekker op tijd gezet, want dit wil ik niet missen.

Na een vlot ritje over de snelweg en het oppikken van de Bredase collega rijden we bij Campanile de parkeerplaats op. Misschien beter mijn oordopjes meegenomen, maar dit mag de pret niet drukken, dan maar wat dovig de avond in. Hè??? DAN MAAR WAT DO……

Binnen is het een drukte van jewelste, er zijn veel gasten op onze rit afgekomen. Jan telt in de gauwigheid 25 motorpakken en wijst aan de hand daarvan 4 voorrijders aan. John neemt het clubje van Dick plus twee andere chopperrijders op sleeptouw en of we nu willen vertrekken dan is het beter te overzien wie er nog overblijven. Mijn koffie gaat dus in één slok naar binnen en Jan begeleidt ons persoonlijk het parkeerterrein af: gaan met die banaan…euh…rit.

De rit is een mooie rit: ongeveer 150 kilometer met 3 stops. We rijden door het achterland van Bavel, Chaam, Ulicoten, Meer, Hoogstraten als we in Meersel Dreef op de hoek neerstrijken bij een bekend café. De overkapping van het terras is al binnengehaald, maar met de jassen aan is het toch goed toeven, ondanks de mist en mistige regen (nieuwe term voor de heren/dames weerverprutsers).

Men vraagt meteen naar de wederzijdse ervaringen van mij en Dick over het feit dat ik in het "bakkie"zit. Voordat ik ook maar iets kan zeggen vliegen de kreten over en weer:

  • als ze te veel spatjes krijgt, gewoon de klep dicht en afsluiten met een kinderslotje;
  • ha, we hebben nu onze eigen mobiele koek&zopie-tent bij ons;
  • onderweg hoeven we niet meer te stoppen, de lunchpakketjes worden alla de Tour de France gewoon uitgedeeld;
  • koelkastje, magnetron inbouwen: onze mobiele kantinejuf gaat mee;
  • "Dick, heeft ze nu ook nog zoveel praatjes"?;
  • we hoeven niet temeer te wachten bij het straatje keren;
  • off the road is geen probleem.

    En off road hebben we gereden vandaag: 1 hele mooie redelijk strakke grindweg, 1 hele mooie hobbelige met her en der diepe plassen net te ontwijken rommelig grindpad en 1 waarlangs een strak geasfalteerd fietspad afgezet met paaltjes lag. De zijspan kan er net over, ik zou de paaltjes hebben kunnen aanraken als ik dat wilde. Dat we vandaag meer paadjes/weggetjes met borden doodlopend en alleen toegankelijk voor fietsers en brommers blijkt uit mijn filmpje en de foto waarop Gé met zijn kluitje uit terugkeert. Halverwege stond een politiewagen met de vraag wat doet u hier? Keren zegt Gé……….

    Afijn ze zijn gewoon allemaal jaloers dat ik prinsesheerlijk achter een scherm op een vetlère kuipstoel mag liggen/zitten. Nou Sophie: petje/helm af hoor: de stoel zit overheerlijk, het in en uitstappen was even wennen. Maar die kuilen, gaten, bulten, wegdrempels: je voelt alles, bv Dick omzeilt de ene kuil en ik/jij butst door de andere………….. handen in de lucht zoals in de Python bij iedere bult. Ik had alleen geen appeltjes/mandarijnen/sinasappels bij om te schillen.

    Na de koffie wordt het instappen van de kat in het bakkie uitgebreid gefilmd en gefotografeerd (Gé), maar ze kunnen zeggen wat ze willen: ik heb een leuke dag!!! Onderweg heb ik mijn clubje ook op de gevoelige draaiende plaat vastgelegd en de nodige foto's gemaakt.

    Na Meersel Dreef gaat de rit verder door nog een stukje België en komen we via Klein Zundert weer op bekend terrein in Nederland terecht. Her en der staan de grote carnavalstenten in het veld voor de bouw van de optochtwagens. Bij één tent hebben ze vuilniszakken gevuld met zand als gewichten over het zeil gespannen: mooi gezicht en zeer functioneel.

    Verder gaat de rit door het platteland van Brabant: Rucphen, Schijf, Rucphen en al die kleine dorpjes daar omheen. Aan de natuur is reeds te zien dat de herfst toch wel erg zijn best doet: bomen, struiken met groene kruinen worden doorspekt met geel en rood, veel gevallen blad, stuiterende eikeltjes op de helmen, maisvelden zijn al omgeploegd voor het volgend seizoen. Mooie plaatjes met die mist laaghangend tussen de bomen.

    Tegen enen bezetten we in Zevenbergen het buitenterras waarbij we gezellig onder het scherm kruipen: 4 electrische branders verwarmen ons. Op de parkeerplaats glanzen de motoren ons tegemoet: allerlei soorten Yamaha's, Moto Guzzi's een heuse Harley, Kawasaki's, Suzuki's, Honda's, noem maar op. Oh ja pardon, ook een paar BMW's…. Het menu wordt eens goed bekeken, wat uiteindelijk een behoorlijke doorlooptijd van uitgeserveerde gerechten oplevert (1 koekepan, te weinig eieren???). Na een goed uurtje verlaten we het centrum op weg voor de laatste kilometers.

    Prinsenbeek komt even in het vizier, maar de meest kleine weggetjes zijn uitgezocht dus via Den Hout en het Teteringse bos belanden we nog even op het Stidtstraatje: goed voor de klapperende tanden. Teteringen zelf is nog even het tafereel van een klein foutje in de GPS, we draaien hier letterlijk een rondje rond de kerk. Uiteindelijk eindigen we op het terras IN de zon van Café De Zwaan. Nabeppen.

    Iedereen heeft genoten van de rit, ook de gasten. Jullie zijn van harte welkom om nog een keer mee te rijden, dus tot………………………

    Tot toers

    Zijspan Hanny

    terug naar overzicht toerverslagen