Als de laatste deelnemer de parkeerplaats komt opronken wordt het tijd voor het splitsen van de groep om de doorstroming onderweg zo goed mogelijk te laten verlopen: Jan, Peter A en Gé vormen de koplopers, wij volgen gedwee. In het begin bestaat Jan's groep uit 3 man, als hij op het punt staat om te vertrekken staan er 7 buiten, ik "mag" weer naar binnen. Rick wordt namelijk net zoals vorig jaar in Baarle Nassau opgepikt, in dit geval door Jan's groep. Met een kleine 20 minuten is het weer doorstil bij De Zwaan, de hele meute is vertrokken, ik rij mee met groep Gé (de 3e). En zelfs dan lukt het nog om gescheiden van elkaar te raken door de verkeerslichtenjungle bij industrieterrein Hoogeind op weg naar de snelweg richting Tilburg.

Na de bekende flitspalenroute, beginnend bij de afslag Ulvenhout/Chaam en eindigend net voor Baarle Nassau, rijden we België in naar Turnhout, waar we via de rondweg vlotjes omheentrekken. Kort daarop doorkruisen we Kasterlee, doorstekend naar Geel en jawel ook hier staan op de route talloze flitspalen. Dus regelmatig rem inknijpen om daarna weer door te zoeven over middelmatig asfalt. We zakken wat verder in België af dus en dit is te merken aan het steeds meer bebost raken van het landschap. Het Albertkanaal en bij Diest de Demer glijden onder de overspannende viaducten door en net als we denken dat dit toch wel eigenlijk een a-typische route is voor Jan verlaten we bij Halen de N2.

Vanaf dat moment begint onze voorrijder een soort aerobicsklas op de motor: 1 arm omhoog en naar achteren de helm aantikken (althans zo lijkt het, maar zijn helm zat niet lekker), andere arm omhoog en naar achteren. Staan op de pedalen en geen hobbels in het zicht…..wiebelen van de ene bil op de andere. Ik heb met studie zitten kijken, je denkt toch niet dat ik dat na doe????? Meteen schiet mij de reclame van Ki-censuur-kat te binnen: één-twee-stap-en-strek (of zoiets), één-twee-stap-en-strek…..Je blijft er wel soepeltjes bij. Na een leuk ritje door het achterland van België, we zijn door diverse dorpen gekomen als Stijveld, Rummen, Wijer, Kozen, Wellen zien we Jan opeens aan de andere kant van de weg staan. We worden rechtsaf gedirigeerd voor de koffiepauze.

Deze pauze vindt plaats in een echt dorpscafé, ondanks het tijdstip (zo rond 11.00 uur) zitten er al wat mannekes aan het bier en krijgt de barjuffrouw zowat een beroerte. Eerst een 7 man, daarna weer zo'n 6 man en toen groep 2 nog daarboven op: alle tafels bezet en allemaal koffie, cappucino, thee en enkele tosties (het water loopt me nog in de mond als ik eraan denk). Manlief wordt uit het achterhuis gehaald, de hond verdwijnt naar de keuken, de voorraad cappuccinoglazen is op. Ger krijgt nog op z'n falie dat hij Henny's cappuccino oplurkt, Emiel brengt meteen zijn glas in veiligheid en Henny neemt "genoegen" met de kale koffie. Ronde twee wordt een "slachtveld": de Irish coffee glazen moeten eraan geloven en niemand gelooft dus dat ik aan de cappuccino zit….snif. Opeens een zware klap bij het raam: Rick gaat met stoel en al onderuit, niets aan het handje en iedereen inclusief stamgasten begint te gniffelen.

Na een half uurtje breken groep 1 en 2 op en rijden samen verder, geeft onze ploeg nog even de gelegenheid om de weer typisch Belgische toiletten te bezoeken: de damestoilet is zo nauw dat ik niet zonder mijn ellebogen te stoten mijn broek los kan maken en kan gaan zitten en dan hangt er nog een toiletrolhouder en een prullenbak aan de muur……avontuurlijk. De mannen staan op de terugweg naar het café enigermate in het zicht te wateren, geen gesloten ruimte. Ook tijd voor ons om op te stappen, we bedanken de cafébaas voor de goede service en ronken een 10 minuten later het dorp weer uit. De rit gaat verder langs kleine en grotere dorpen zoals Alt-Hoeselt, Rijkhoven, Alden-Biesen, Vlijtingen, Riemst waarbij we een enkele keer moeten draaien of door moeten rijden, de weg oversteken en terugkeren op onze schreden: niet mogelijk om linksaf te slaan vanwege een doorgetrokken vluchtheuvel die natuurlijk niet op de GPS wordt aangegeven.

Ergens in de buurt van Zichen vinden we Jan weer op de stoep, worden we naar een tegenoverliggende parkeerplaats gestuurd en blijkt dat hij een restauranthouder heeft getroffen die een groep van twintig man voor de lunch geen probleem vindt (dat zou in Nederland wel anders zijn). Terwijl iedereen een plaatsje zoekt en overal de gebruikelijk helmen, jassen en rugzakken liggen begint de eigenaar met de drank op te nemen, krijgen we menukaarten en volgt zijn vrouw voor het opnemen van het eten. Even twijfelen wij aan de capaciteit van de bediening, mee gaat de deur open en verschijnen er wat dames die meteen doorlopen naar de keuken. Ah bon.

Voordat het eten verschijnt gaat Jan op de trap naar de toiletten staan (ook deze zijn weer een avontuur op zich) en legt even in het kort uit wat de bedoeling is. De roommates zijn al bekend, de motoren kunnen op het terras bij de pingpongtafel gezet worden, de afrekening van het eten en de drank onderweg voorlopig zelf doen, in het hotel de drank op het kamernummer laten zetten etc etc. Wie al een keer eerder mee is geweest kent de routine ondertussen. Iedereen een fijn weekend toegewenst en laat het jullie smaken. Nou, eten en Belgen, dat is vaak een hele goede combinatie. Het is even later muisstil aan tafel op gerinkel en getik na. De afrekening gaat per tafel, ieder betaalt zijn deel en afrekenen graag aan de bar. Jan heeft ondertussen gevraagd waar er getankt kan worden: net om de hoek een kleine 500 meter verderop, degenen die met Jan meerijden zijn al onderweg, ik keutel er achteraan, wij wachten weer even.

Na een klein half uurtje zien we de kopliggers al voor ons en slaan we allemaal af naar een bekend gebouw: Abdij Val Dieu. Deze keer geen koffie met kersentaart, maar heel even stilstaan in de kapel van de abdij. Het is er, zoals altijd het geval is in kapellen, donker met helemaal voorin brandende kaarsjes. Er worden nog wat meer kaarsjes aangestoken terwijl de rest een beetje rondzwerft en kijkt naar de structuur van het dak: houdt het nog even? Op de foto's zie je mooi de striping van de pakken oplichten en weet je wie waar staat. Na de kapel lopen we over het terrein onder de grote poort door om over te steken naar de monumentale graanmolen die nog volop in bedrijf is. Bezichtiging is helaas niet mogelijk, dus we geven onszelf een tour de court, zien de voormalige watermolen die de molen aandreef en nu nog nostalgisch op gang wordt gehouden door een motortje. Struikelt onze paparazzi (Peter B) over een scheefliggend putdekseltje, moeten de vrouwen (Lies) er weer voor zorgen dat er verder niemand over kan struikelen en verdwijnen we in ganzenpas door een poortje terug naar de voorkant: het lijkt wel zwaan-kleef-aan.

Op het moment dat we wegrijden zijn we niet zo ver meer van onze eindbestemming verwijderd, via Clermont, Quatre Chemins, Limbourg, Balen, Eupen rijden we het Hertogenwald van de Eifel binnen. De verder zeer rechte route (N67)naar Monschau wordt op de kaart aangegeven als een mooie toeristische route en dat is hij. In Monschau worden wij door de GPS van Gé door het oude hart gestuurd: mooie oude gebouwen, kleine winkeltjes (blingbling), weinig toeristen(!), smalle straatjes met kinderkopjes (gelukkig is het droog) en stoppen we voor een gebouw, omdat de GPS zegt dat we er zijn………Helaas nergens een parkeerplaats, motoren, modern hotelgebouw te zien. Fijn dat er mobiele telefoontjes bestaan.

We zitten op de goede weg, een klein kilometertje verder staat Jan op de weg te zwaaien als een verkeersagent en kunnen we inderdaad de motoren onder een overkapping stallen. Tja wie er wil pingpongen heeft toch een klein probleempje: helemaal ingebouwd met tweewielers! Liesbet is al naar boven, dus ik kan de lift meteen in, douchen, even zitten: eten is om half 8.

Tegen half 8 lopen wij het restaurant in wat al aardig vol zit met grotere groepen, onze tafel is gereserveerd voor gruppe Jan Feskens, kan niet missen dus. Nadat iedereen er is krijgen we een welkomsdrankje aangeboden: witte sekt met kersenlikeur. Niet iedereen is daar van gecharmeerd en op de een of andere manier stranden al die glaasjes bij Liesbet en mij op tafel…………. Het buffet is een succes: vis, vlees, haas, gegratineerde aardappelen, noedels, pasta, saladebar, bavarois, fruit, yoghurts, mouches, ik weet het allemaal niet meer, maar 1 ding wel: lekker!!!

Buikjes rond, spijsvertering op gang brengen: jassen halen, we gaan het dorp in! Het miezert ondertussen wat, maar dat mag de pret niet drukken, we lopen door het centrum dat nu helemaal uitgestorven is. Oude gebouwen worden met oranje lampen beschenen, bruggen overspannen de snelstromende Rur, het kasteel lonkt boven ons, maar eerst een bezoek aan het park. Echter gezien de slechte staat van het pad en het feit dat er helemaal geen verlichting is keren we terug om toch eens naar dat kasteel te gaan. Via een behoorlijke steile weg bereiken we het goed onderhouden en gerestaureerde kasteel waarvan de binnenplaats verboden terrein voor onbevoegden is: alleen bewoners van de waarschijnlijk heel fraaie appartementen mogen doorrijden. Na dit bezoek zakken we (letterlijk) af naar het hotel: bartijd. Tegen elf uur vertrekken de eersten naar boven, langzamerhand gevolgd door meer en lig ik tegen één uur op bed, beneden gaat het nog even door………..

Welterusten!

terug naar overzicht toerverslagen