Rick en Peter J. Zij zijn om 0800 uur vertrokken uit Turnhout om het op de snelweg wat rustiger aan te kunnen doen en zitten eigenlijk net een 20 à 25 minuten binnen.
Sauerland: Bad Laasphe. Dit is ons einddoel voor vandaag, we moeten nog beginnen….. De dag van vertrek, 20 mei, is aangebroken, één oog piekt tussen de gordijnen door: hummm nat wegdek…... De ochtendperikelen gaan wat sneller, want nattigheid staat gelijk aan regenbroek aantrekken en dat betekent een dansje maken in de gang, het filmen waard. Ik ben dit jaar op tijd en tref Martin (net papa geworden, dus drie zoenen), Peter A en B, Nick en Nico (met een licht opgekalefaterde motor) al aan rond de stammtisch in De Zwaan. Niet lang daarna rijden Erwin, Rinie & Lies en Diederik & Arlène de parkeerplaats op en vragen wij ons af: rijden wij zelf of hebben wij toch de beschikking over een gids……..waar is Jan?
Nou die heeft op zo'n dooie akkertje, tijd zat volgens de klok in de keuken, de krant uitgevlooid, nog een extra kop koffie gedronken en uiteindelijk bedacht: laat ik maar gaan. Motor buitengezet, rustig de koffers ingepakt, tanktas erop geklikt, motor gestart, lampjes dashbord gloeien vriendelijk op: sh.t het is al 08.15 uur. De familie Feskens en de tijd……jaja.
Half negen vertrekken we dan toch met onze reisleider op kop. Bij Eindhoven (zeer gebruikelijk) moeten we het rustig aandoen volgens de matrixborden, maar waarom??? Niet te zien. Na Eindhoven richting Venlo rijden we onder een donker wolkendek in een wat stevige miezerregen. Het tempo ligt ondanks dat lekker aan de verkeerde kant van 120 en het laatste tankstation voor de grens is reeds in zicht. Hier wordt benzine ingenomen door de mensen met een wat kleinere tankinhoud, een kleine rek- en strekpauze ingelast, het eerste meegenomen worstenbrood genuttigd, de foto's van Martin's spruitje bekeken, het toiletgebouw druk bezocht en een pafke gerookt.
Het heeft lang genoeg geduurd, Jan geeft het sein van vertrek, spoedig passeren we de grens en worden we langzamerhand ingehaald door de bewolking vanuit Nederland. Bij Essen komt het met bakken de hemel uit, maar bij de afslag richting Hagen laten we ook deze vloeibare godenpesterij achter ons. De eerste indrukken van een prachtig, groen Duitsland liggen op het netvlies, de behoefte aan koffie begint de kop op te steken en zowaar daar ligt het restaurant waar we nog twee deelnemers aan dit weekend gaan oppikken: Rick en Peter J. Zij zijn om 0800 uur vertrokken uit Turnhout om het op de snelweg wat rustiger aan te kunnen doen en zitten eigenlijk net een 20 à 25 minuten binnen.
Er ontstaat wat stress bij het bedienend personeel: 14 man/vrouw over de vloer en allemaal koffie plus 2 thee….aiaiai. Na verloop van tijd staat het dan toch op tafel en vertelt Rick net dat zij geen regen hebben gehad onderweg…mazzelaars. Het is even stil op tikken van lepeltjes in kopjes na, dus neemt Jan de gelegenheid waar om wat "huisregels" te vertellen voor het weekend: de kamerindeling is bekend, de kilometerverdeling per dag, het eten en drinken onderweg, de betaling ervan, de donaties aan de pot verderop in het weekend, de rij-instructies etc. Na een klein kwartiertje rekent Jan af, hijsen wij onszelf weer in jassen en broeken (het ziet er nog steeds dreigend uit buiten) en verlaten wij onder toeziend oog van één van de obers het parkeerterrein. Even voor de couleur locale: Hagen is een industriestadje op de rand van her Ruhrgebied, op het moment dat we onze weg zoeken door de bebouwing naar Iserlohn, passeren we hoge fabriekshallen en rangeerterreinen.
Vlak voor de stadsgrens van Iserlohn duiken we naar "beneden" over de eerste groene route van het weekend: een lange kronkelende, glooiende weg langs en door dorpen/steden als Untergrüne, Altena, Neuenrade, Werdohl, Brink, Herscheid etc…etc.. Vanaf Altena rijden we ook nog eens langs de loop van de Lenne, even kronkelend als de weg, glinsterend in de zon (jawel, de zon, mijn regenbroek gaat bij de volgende stop uit!) en na Werdohl zijn eigen stroming vervolgend Natuurpark Homert in. Het bochtenwerk gecombineerd met de groene heuvels en het prachtige zicht op dit riviertje geeft je echt het gevoel van vakantie (helaas maar drie dagen).
De zon schijnt ondertussen volop, geen wolken meer te zien, de magen beginnen zich te roeren en de blazen zijn weer een paar centimetertjes opgerekt: pauze! Na het bekende zoeken en vinden van gesloten, ongeschikt voor grote groepen restaurants, stuit Jan per ongeluk op een hoger gelegen terras met parasollen: indraaien maar. Helemaal bovenin is een vlak stukje parkeerterrein, staan hier al wat Nederlandse motoren en is het daarna bomvol met onze motoren ertussen gepropt. Als we het terras oplopen hebben we een wijds uitzicht over de Biggesee en waar een dubbel viaduct zorgt voor de oversteek: boven gemotoriseerd verkeer, eronder een spoorlijn. Het menu is afgestemd op motorrijders: Stramme Max, een aangeklede uitsmijter, deze wordt dan ook veelvuldig besteld.
Na de break in het zonnetje, lekker loom geworden, foute boel dus, steken wij de Biggesee (als ik de kaart mag geloven zo'n 10 à 13 km lang!!) over via het viaduct en verlaten het Ebbegebirge via een volgende groene route. De ene bocht na de andere volgt elkaar op, het zeilende gevoel keert weer terug en rijden we even later voor de verandering Route FiftyFive op voor een snelle oversteek naar het Rothaargebirge. Route FiftyFive verandert bij Bilstein langzamerhand weer in een kronkelweggetje en voordat we het in de gaten hebben is de eerste haarspeldbocht voor vandaag een feit. Waar we vorig jaar dachten aan electrisch verwarmd ondergoed en handschoenen rijden we nu in een aange-namere temperatuur over de top van Panoramapark Sauerland met weer een enkele haarspeld in het verschiet. De kwaliteit van het wegdek is nog steeds bijzonder magertjes: hobbels, putten, kuilen, gaten en slecht gerepareerde stukken asfalt wisselen elkaar in een hoog tempo af. Toch tijd om een all-road machine aan te schaffen?????
De weg vervolgt zich door bekende dorpen (Röspe, Aue, Bad Berleburg), afgewisseld met uitzicht op de Lenne die we bij Winterberg weer in het vizier krijgen tot aan Hallenberg. In Winterberg is de laatste stop voor het hotel: koffie geserveerd door een Nederlands sprekende Duitse ober……..Dit betekent ook de laatste sanitaire stop tot aan het hotel: allemaal verdwijnen we één voor één naar boven. Vanaf nu is het volgens de kaart nog zo'n 70 km naar het hotel: voort gaat het over een kleine weg tussen dorpjes als Züschen, Wunderthausen, Elsoff, Hatzfeld, Eifa, allemaal gelegen aan een prachtig, beboste route met de bekende waarschuwingen voor Strassenschäde en vallend gesteente. Na Eifa verlaten we deze weg om een klein stukje door te rijden over een provinciale route tot aan Bad Laasphe.
Het hotel ligt boven in de heuvels rond Bad Laasphe, het parkeerterrein is open en helaas niet overdekt (we zijn in Bad Wildungen enigszins verwend met de inpandige garages). Van de 15 garages die dit hotel heeft is nog 1 garage niet in gebruik, deze kunnen we gratis benutten. 
Uiteindelijk passen en staan er 5 motoren in, de rest blijft in de regen en de kou buiten staan…snif….zo ook mijn vertroetelt Italiaantje. Jan neemt zijn rol van reisleider weer even op zich: we zijn om kwart voor zeven bij het hotel aangekomen, sleutels zijn uitgedeeld , paperassen (registratie) verder ingevuld, half 8 diner! Er klinkt wat protest maar het blijft half 8.
Tegen half 8 is zowat iedereen aanwezig, de bar in de kelder is al gevonden en getest, daarna kan het buffet aan een grondig onderzoek onderworpen worden. Gezien het licht tot matig ingelopen spoor in de tapijttegels heeft iedereen wat van zijn gading kunnen vinden (meerdere keren, ik heb niet geteld, maar liep Rick daar al weer nieteuuuuhhh….??). Na het warme eten in de bloedhete zaal (druk!!! en een kabaal!!!) vluchten we zowat naar het terras, waar de oberin van de bar de scepter zwaait. Een rondje drank/koffie/thee/limo is opgenomen en geserveerd: tijd voor wat persoonlijke aandacht. Martin is 1 mei 2005 vader geworden van Timothy en krijgt namens de motorclub een tuinbroek met t-shirt aangeboden. Wordt meteen door paparazzi Peter B op de foto gezet. Zo ook Nico en Nick: de sponsors van het eerste uur bij de oprichting van onze club op 1 februari dit jaar. Zij krijgen een muispad met ons logo uitgereikt voor hun onbezoldigde werk.
Dag 1 is nu voorbij denk je: nog wat drinken, de bar in, op tijd naar bed….hèhèhèhè….nee dus, allemaal op de voeten, op naar het kasteel van Bad Laasphe (tenminste dat denken wij). We vinden de doorgang naar het vermeende gebouw en lopen in een klein kwartiertje toch een behoorlijk stuk (van boven naar beneden…). 
Het park waar het staat ligt op een heuveltje, we nemen de gangbare weg door een woonwijk en staan uiteindelijk onder de bogen van wat wij dachten de toren was. Het blijkt een gedenkteken te zijn voor de gesneuvelde inwoners van Bad Laasphe in WO I. We hebben wel een mooi uitzicht over het dorp…stad….stadje???
Nadat we op de foto zijn gezet, zien we in de "diepte" een verlichte bierreclame, daar gaan we naartoe voor een afsluitend drankje. Nu nemen we de kortste route naar beneden: een bospad af, dat steeds steiler wordt. Paparazzi van B staat onderaan de voet van de heuvel te wachten op een actiefoto. Iedereen komt echter heelhuids aan….De bierreclame nodigt niet echt uit om binnen te komen, we draaien om naar het hotel en sluiten daar de dag af: 475 km gereden, tot morgen!