En dan geachte dames en heren van MC Baronie die thuisblijven of in Limburg/Sauerland rondtoeren dit weekend, dan is het zover.

De laatste week voor het vertrek moeten Dick en Sophie (met pijn in hun hart maar met de bevestiging dat ze volgende keer ZEKER mee zullen gaan) helaas afmelden. We gaan dit weekend dus met 8 personen te lijf: Gé, de reisleider, Nick, Marco, Erwin, Emiel, Diederik, John en ik (Hanny).

Vanwege de vele kilometers die de 1e dag gereden "moeten" worden, is Gé's voorstel om tegen 06.45 uur te verzamelen bij Hotel Campanile en dan om 07.00 uur te vertrekken. Als je dan zorgt dat je nog iets vroeger bent dan kun je je eerste bakkie leut nuttigen: lekker!!! Tegen 07.00 uur is iedereen gearriveerd, deelt Gé info uit en een papiertje met daarop de deelnemers met gsm-nummers en groepsindeling. We gaan de nationale en internationale spits in, dus we rijden tot aan Baden Baden in twee ploegen.

Over de snelweg valt weinig te vertellen: veel asfalt, veel onderhoud, niet veel oponthoud, regelmatig dejà vu's van b.v. een kermisexploitant, die halen we wel 4 keer in en legio tankstations om "aan te leggen". Één op de 3 tankstops wordt gebruikt voor een koffiepauze, de overigen zijn alleen voor het tanken, de benen strekken, het nuttigen van meegebrachte (goed Hollands nietwaar) candybars (goed Hollands nietwaar) en pakjes/flesjes health drinks (goed Hollands nietwaar). Verder leveren de shops onderweg ook nog de nodige drink- en etenswaren behalve haargel (die ik achteraf toch niet vergeten was). Omkomen van de honger en de dorst zullen we niet.

Na een vlotte rit van zo'n 520 kilometer rijden we Baden Baden binnen op zoek naar een plekje om te eten. Dan passeren Gé en ik een verkeerslicht dat maar heel kort op groen staat, de volgende verkeerslichten staan ook al op groen, daarna komt een afslag waar je niet stil kan gaan staan: dus de rest kwijt. Gé en ik rijden uiteindelijk net alsof wij de rest zijn kwijtgeraakt als maar rechtdoor, besluiten bij een tankstation te bellen als de verloren schapen net op hun schreden terugkeren. We maken meteen gebruik van de mogelijkheid om te tanken en krijgen van de pompeigenaar een setje doekjes om het vizier schoon te maken (wemelt van de lijken ondertussen).

We rijden alsnog richting centrum waar we op een bijna autovrije plein komen en willen net gaan kijken of er een restaurant is als groep 2 ons tegemoet rijdt. Ter plekke parkeren we de motoren in het grind en wandelen verder naar het echte plein. En jawel er is plaats onder lindebomen, paar tafeltjes aan elkaar, fertig. Menu doorspitten, bestellen, drankjes erbij en dan onderuitgezakt op het eten wachten. De zon boven ons hoofd, een lekker briesje, mooie stad, prachtige gebouwen, vreemde talen om ons heen: het vakantiegevoel meldt zich!

Na de lunch gaan we in één groep verder, we verlaten Baden Baden via de voorwijken, worden nogmaals getrakteerd op prachtige, statige gebouwen die langzamerhand plaats gaan maken voor wat landelijkere uitzichten. We rijden de Schwarzwald Hochstrasse op, die evenwijdig aan de 5, naar beneden kronkelt. Niet snel zoals op de autobahn maar prachtige bochtige wegen door groen, groen en nog eens groen.

Hoe verder we afzakken in de mooie omgeving hoe meer bekende plaatsnamen er op de borden verschijnen: Biberach, Haslach, Hausach, Gutach, Freiburg. Enkele dorpen worden aangedaan, de Scharzwald Hochstrasse wordt ingeruild voor de Deutsche Uhrenstrasse en verder gaat het dieper het Zwarte Woud in. St Margiën, die Schluchsee, St. Blasien, allemaal terugblikken op XXL 2007. Je zou bijna zeggen dat we er ons thuis voelen.

Na de koffiepauze komen we in de buurt van ons eerste hotel, Todtnau verschijnt namelijk op de borden. Nu alleen het bijbehorende dorpje bij deze Gemeinde vinden en dan kunnen we op het terras uitrusten. En niet lang daarna rijden we Muggenbrunn binnen zo de krappe parkeerplaats van het hotel op. Het loopt tegen vijven, mooi gedaan voor de eerste dag (plusminus 750 km gereden).

De eigenaresse komt even later naar buiten en wijst ons de weg naar de garage waar de motoren kunnen overnachten. Deze ligt schuin tegenover het hotel waar een wat oudere dame ons opwacht. De afneembare koffers zijn bij de ingang van het hotel neergezet en één voor één rijden we de motoren naar binnen, garage vol. Op dat moment wordt ook duidelijk dat we in de boven de garage gelegen dependance slapen…….dat wordt sjouwen mannen. Nog twee gasten van het hotel komen aanrijden, zij parkeren ook in de garage. Na wat heen en weer steken met de motoren staan uiteindelijk 10 motoren in de beschikbare ruimte.

Na de tassen naar boven te hebben gebracht worden we gebeld door Gé: wij zitten al op het dakterras en wat willen jullie drinken? Biertje! Niet douchen dus, meteen uitzakken. Vlak voor het diner (19.30 uur) wordt er vlug uitgepakt en gedoucht. Het menu is een keuze menu, allemaal typische Zwarte Woud gerechten voorzien van een lekker biertje, roseetje, witte of rode wijn en afgesloten met een bijenlikeurtje (minder). Tegen half 12…of was het half 1?!?!? rekenen we af (geen geld…euhhh ik bedoel: wel betaald maar geen Bredase prijzen). Het personeel bestaat overigens uit een echtpaar, ouders, schoonouders en verdere familie. Als de laatste gasten naar bed gaan kunnen zij naar bed.

Doppen in (klaterende beek onder het raam) en na deze nacht moet ik bekennen ben ik degene die (licht) snurk………

Goodnight.