Nog een reden om vrij te nemen en op tijd naar bed te gaan: koffie/thee bij Campanile tussen 06.30 en 07.00 uur, 07.00 uur stipt opstijgen en wegwezen! Ik hoef 's morgens alleen nog maar mijn bjoetiekees in de tassen op te bergen, motor buiten te duwen, te starten en "zacht" ronkend de straat uit te rijden. Ondanks het ongoddelijke uur (in mijn ogen dan) is het al behoorlijk druk op de A27, vrachtwagen na vrachtwagen rechts en nog niet uitgeslapen automobilisten links: opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, ik heb ongelofelijke haast……..

Om 06.40 zit ik aan de thee/koffie samen met Emiel, Nick, Marco en Nico. Het personeel weet niet wat ze overkomt (het zijn ook "vreemden" voor ons, die werken zondagsmorgens niet): een lading motorrijders rond ontbijttijd??? Langzaam druppelen Diederik, Jan, Erwin, Gé en als laatste Peter A. binnen. De warme drank wordt afgerekend, buiten worden 2 ploegen van 5 gevormd (Irma en Josef pikken we in Duitsland op) en om 06.57 uur rijden we onder het viaduct de A27 richting Eindhoven op: het weekend is begonnen!

Het is maar goed dat ik in Breda werk, wat een verkeer zit er zo vroeg op de weg: bij knooppunt de Baars loopt het vast. Jan blijft voorzichtig tussen de slierten auto's doorrijden, terwijl ploeg Gé buitenlangs de hele reutemeteut voorbijrijdt om verderop in te voegen. Nog lang zie ik het "hoopje" helmen tussen de auto's door schuiven totdat ik ze uit het oog verlies. Bij afslag Veldhoven is het voor de 4 wielers aanschuiven in de rijen, wij tjoekeren er rustig tussendoor (denk aan de vele koffers waardoor wij breder zijn geworden). Met een matig tempo rijden we de A67 af op weg naar Venlo, rijden we een stukje over de N271 de 61 op Duitsland in.

De eerste afslag wordt ingedraaid: tanken, alleen tanken en even de benen strekken staat er in de info……… jaja de armen worden opgerekt door broodjes naar binnen te werken en KOFFIE te drinken. Knip, hoor ik naast me, fijn ik sta reeds weer op de foto en de rest ook. Jan maakt er dit weekend veel werk van. Na een echt kleine pauze (het mag de naam pauze niet eens hebben) vertrekt ploeg Jan als eerste en draaien we de snelweg op. Mönchen Gladbach omzeilen we bij Kreuz Wanlo, Köln laten we links liggen bij Kreuz Kerpen, Kreuz Koblenz volgt en daartussen wordt er wederom getankt: benzine en koffie.

De reis gaat voorspoedig, het is niet echt druk op de 61, hoe lager we in Duitsland afdalen hoe rustiger het wordt. De langzame start in Nederland wordt hier dan ook voor een groot deel goedgemaakt. Bij een Raststätte nemen we een uitgebreide tank-, koffie, plas-, strekpauze. Na het vertrek (we rijden nu met 1 ploeg van 10 man) komen we in de buurt van Kreuz Hockenheim waar we Irma en Josef zullen ophalen. Bij het tankstation staan ze inderdaad in het warme zonnetje aan de koffie, tja waarom wij dan ook niet hè.

Het is nu nog zo'n 40 kilometer en dan verlaten wij de snelweg om een kleine 150 kilometer binnendoor naar Haslach te rijden. Bij Baden-Baden stoppen we voor de lunchpauze, Gé denkt er meteen een culturele stop van te maken, n.l. eten bij het kasteel. Nu hebben ze in Baden Baden 2 kastelen, het oude en het nieuwe sloss. Het oude rijden we voorbij, het nieuwe ligt aan een doodlopende dalende weg met daaraan een-behoorlijk-wat-sterrenrestaurant-verborgen-achter-een-muur. Parkeren is volgens borden aan de voorkant (???) en een verdieping hoger, welnee wij zetten ze gewoon op het binnenplaatsje tussen de auto's en brommer van het personeel.

Binnen is het koel en heel gezellig, tenminste als je van oude, (semi-) antieke spullen, houten lambrisering en de meest verschillende lampen houdt. De keuken is een open "boek", je kunt alles zien…….

Met het bekijken van de "kleine" kaart ontbreken daarop natuurlijk de broodjes kaas, ham, stramme max etc.. Om nou niet meteen een volle maaltijd te nuttigen worden er gerechten besteld uit de voorafjes en de hoofdgerechten, van vissoep met brood tot vegetarische lasagna en van calimares tot pommes frites met bief. Ze snapten er niet veel van in het restaurant. Zeker als er nadien geen toetjes worden besteld alleen koffie en thee. Wel 6 flessen water weggewerkt, de gemiddelde temperatuur op de snelweg lag tussen de 30 en 35 graden, wat wil je nog meer. De afrekening per persoon is een feest, de serveerster heeft er een behoorlijke kluif aan, maar betaald hebben we. En als beloning word ze op de foto gezet, waarmee meteen een trend is gezet: iedere (leuke) serveerster die we tegenkomen dit weekend wordt vastgelegd door Jan.!

Na Baden Baden gaan we opnieuw gescheiden van elkaar rijden in 2 ploegen van 6. We komen op de 500 terecht beter bekend als de Schwarwald-Hochstrasse: mooie natuur langs mooi glad asfalt, schuiven maar. Het vakantiegevoel komt bovendrijven als de eerste haarspeldbocht onder het rubber voorbijglijdt. Ter hoogte van Freudenstadt verlaten we de 500 en pakken een weg tussen de diverse dorpen die langs de Wolfach slingert. We zitten nu echt in de bossen en dat ruik je ook meteen: een dennennaalden- en humusachtige aardgeur hangt tussen de bomen. Nee, er hangen geen Brise blokjes of van die papieren kerstboompjes aan de takken…………

Net na het dorp Walke parkeren we de motoren op een stoep bij een gasthaus annex restaurant annex café: de eigenaar geeft nog wat aanwijzingen waar we allemaal kunnen staan en dan ploffen we neer op het overschaduwd terras. Het eerste dat hij vraagt is of wij overnachtingen nodig hebben, nee helaas, zijn al geregeld. Tegen de tijd dat de bestelde frisjes op tafel staan parkeert de andere ploeg de motoren en verbouwen we het terras nog iets verder. De eigenaar vraagt nogmaals of we echt geen overnachtingen nodig hebben: de eurotekens staan in zijn ogen…….Nein leider…..Hier wordt de eigenaresse op de foto gezet vanwege de klederdracht.

Vanaf dit terras is het nog zo'n 40 kilometer naar Haslach, we zijn mooi op tijd en we blijven nog even plakken….letterlijk en figuurlijk…Tegen vijf uur stappen we op voor de laatste groene meters. Bij het dorp Wolfach slaan we rechtsaf en vermijden de doorgaande route. We passeren wat kleinere dorpen, raken Gé kwijt (actiefoto's nemend aan de kant van de weg van ploeg 2) en rijden uiteindelijk Haslach binnen waarbij de GPS het gasthof niet zo 1-2-3 kon plaatsen. Rondje op het dorpsplein en weer terug naar het begin van de straat. Jawohl Gasthof Storchen, wir sind da!!!

Na een minuut of 10 verschijnt de rest, regelt Gé de sleutels, worden de motoren ontdaan van de bagage, vertrekken we zonder jassen en helmen naar de parkeergarage 2 straten verderop. Parkeergarage???? Een grote schuur waar al 4 motoren staan en waar we nog 12 motoren bij moeten zien te proppen. De oprit de garage in en tevens een deel van de vloer is zowiezo te stijl voor Irma's en mijn benen dus onze motoren worden de komende 4 dagen door de HEREN Emiel en Josef de schuur in- en uitgereden: Bedankt!!!

En dan is het uitpakken, opfrissen en een eerste pilsje nuttigen aan de gereserveerde tafel buiten op het terras: deze tafel blijft voor het hele weekend voor ons gereserveerd, klasse. Tegen acht uur is iedereen klaar met de stofverwijderperikelen en wordt het diner opgediend: soep, bordje rauwkost, vlees met frietjes en een coupe aardbeien met vanille-ijs en slagroom na. Als toegift een kopje koffie/thee: uitbuiken, als dit een voorbode is voor heel het weekend dan mogen ze de achterveer nog wel wat strakker gaan zetten……

En dan is het tijd voor de wandeling: het hele centrum van Haslach wordt bekeken, de kerken aanschouwd, de terugweg naar het terras bijna te vroeg ingeslagen, wat meer metertjes lopen voordat we neerploffen, want dat hebben we de hele dag nog niet gedaan, zitten. Het terras komt dan toch in zicht alleen worden we verzocht binnen in de bar plaats te nemen in verband met de andere hotelgasten die al naar boven zijn.

Ik taai tegen één uur af, er zijn er dan al wat naar bed, de rest volgt tegen twee uur! Goodnight.